Fc Barcelona
Futbol Club Barcelona [Barça (IPA: baɾsa)] – hiszpański wielosekcyjny klub sportowy, najbardziej znany z sekcji piłki nożnej. Założony w 1899 roku przez grupę Szwajcarów, Anglików i Hiszpanów, z czasem stał się katalońską instytucją o dużym znaczeniu społecznym, a jego dewiza to Més que un club - pl. Więcej niż klub.
Drużyna piłkarzy należy do najbardziej utytułowanych zespołów świata w tej dyscyplinie - ma na koncie osiemnaście mistrzostw Hiszpanii, dwadzieścia cztery Puchary Króla Hiszpanii, dwa Puchary Europy, cztery Puchary Zdobywców Pucharów, trzy Puchary UEFA, dwa Superpuchary Europy i wiele innych trofeów.
Klub posiada ponad 150.000 socios - członków klubu i miliony culés na całym świecie, z których część zrzeszona jest w penyach, czyli oficjalnych fanklubach, których jest 1352 – stan na 1 maja 2007. Posiada również bogatą infrastrukturę, m.in. stadiony Camp Nou, Mini Estadi, miasto sportowe Ciutat Esportiva Joan Gamper, szkółkę La Masía i halę Palau Blaugrana, na której rozgrywają swoje mecze zawodnicy innych sekcji.
Do światowej czołówki należą także Winterthur FCB (koszykówka), Barcelona-Cifec (piłka ręczna) i FC Barcelona Sorli Discau (hokej na rolkach). Klub posiada także rezerwową i młodzieżową drużynę piłki nożnej (FC Barcelona B, a także profesjonalne zespoły futsalu (FC Barcelona Senseit), koszykówki kobiet (UB-Barça), rugby (FC Barcelona Rugby), piłki nożnej kobiet oraz liczne amatorskie.
Spis treści [ukryj]
1 Historia
1.1 Powstanie klubu (1899)
1.2 Pierwsze mecze (1899-1912)
1.3 Przed powstaniem ligi (1912-1930)
1.4 Wybuch wojny domowej i jej wpływ na klub (1933-1942)
1.5 Od zakończenia wojny domowej do pierwszego meczu na Camp Nou (1942-1957)
1.5.1 Alfredo Di Stéfano, Ladislao Kubala i Luis Suárez
1.6 Sukcesy w lidze (1960-1978)
1.7 Pasmo sukcesów w Pucharach Międzynarodowych (1978-1988)
1.8 Lata Johana Cruijffa (1988-1996)
1.9 Zmierzch Dream Teamu (1996-2000)
1.10 Kryzys (2000-2003)
1.11 Rijkaard trenerem (od 2003)
1.11.1 Przyjście
1.11.2 Sezon 2005/2006
1.11.3 Sezon 2006/2007
2 Symbole i barwy
2.1 Herb
2.2 Stroje
3 Sukcesy
3.1 Międzynarodowe
3.2 Krajowe
4 Gran Derby
4.1 Pierwsze mecze
4.2 Statystyki
4.3 Podsumowanie
5 Z FC Barcelona do Realu Madryt
5.1 Rozitsky
5.2 Figo
6 Grupy kibicowskie
6.1 Almogàvers
6.2 Dracs 1991
6.3 Boixos Nois
7 Hymn
8 Rekordy piłkarzy
9 Kadra drużyny A na sezon 2007/2008
9.1 Transfery na sezon 2007/2008
10 Sztab szkoleniowy
11 Władze klubu
12 Indywidualne sukcesy piłkarzy
12.1 Mistrzowie Świata
12.2 Laureaci Złotej Piłki
12.3 Nagrody dla Piłkarza Roku FIFA
12.4 Zdobywcy Trofeo Pichichi
12.5 Zdobywcy Trofeo Zamora
12.6 Piłkarze FIFA 100
13 Stadiony
13.1 Velodromo de la Bonanova
13.2 The Hotel Casanovas Ground
13.3 The Carretera D'Horta Ground
13.4 The Carrer Muntander Ground
13.5 Stadion de la calle Industria
13.6 Camp de Les Corts
13.7 Camp Nou
14 Działalność charytatywna
15 Trenerzy
16 Prezesi
17 Mecze z polskimi klubami
18 Rekordy
18.1 Ligowe
18.2 Pucharowe
19 Sponsorzy [38]
20 Inne sekcje
20.1 Profesjonalne
20.2 Amatorskie
20.3 Stowarzyszone
20.4 Zlikwidowane sekcje
21 Dane
22 Bibliografia
23 Linki zewnętrzne
24 Przypisy
Historia [edytuj]
Powstanie klubu (1899) [edytuj]
29 listopada 1899 pasjonujący się futbolem 22-letni Hans Gamper wraz z grupą przyjaciół zebranych w sali gimnastycznej Gimnasio Solé, przy barcelońskiej ulicy La Rambla utworzył Foot-Ball Club Barcelona. Angielskie pochodzenie nazwy nie jest zbiegiem okoliczności, ponieważ pierwszy prezes klubu, Walter Wild i jego koledzy John i Wiliam Parson pochodzili z Anglii.
Ogłoszenie w magazynie Los Deportes z 22 października 1899 roku: Nasz przyjaciel i partner, Pan Kans Kamper z Sekcji Piłkarskiej (pisane "Foot-Vall") <
> i były mistrz Szwajcarii, pragnąc zorganizować kilka meczów w Barcelonie, prosi, aby wszyscy, którzy lubią ten sport, skontaktowali się z nim, przyszli do biura redakcji w czwartkowe i piątkowe noce, od 9 do 11.Akt założycielski podpisali: Walter Wild, Lluís d'Ossó, Bartomeu Terrades, Joan Gamper, Otto Kunzle, Otto Maier, Enric Ducal, Pedro Cabot, Carlos Pujol, Jose Llobet, John Parson i William Parson.
Pierwszym prezesem klubu został Walter Wild, skarbnikiem został Bartomeu Terradas, a Lluísowi d'Ossó powierzono funkcję sekretarza. Wybrano też bordowo-granatowe barwy, a klubowym symbolem uczyniono miejski herb, oraz ustalono składkę członkowską na utrzymanie klubu, która wynosiła dwie pesety[2].
5 grudnia do zarządu klubu dołączyli: Elies Juncosa, Antonio López, Arthur Witty, Juan de Urruela, Lomba i Shilling. Tydzień później wybrano wiceprezesa, którym został John Parson, a do drużyny dołączył William Parson, którego mianowano drugim kapitanem zespołu.
Na górę strony | Początek wątku
Pierwsze mecze (1899-1912) [edytuj]
Dziesięć dni po założeniu, 8 grudnia 1899 roku, o godzinie piętnastej, na pierwszym boisku FC Barcelona, Velodromo de la Bonanova, rozegrano pierwszy, historyczny mecz, a pierwszym rywalem byli Anglicy, którzy wygrali to spotkanie 0:1. Ciekawostką jest to, iż grano w dziesięcioosobowych składach, natomiast bramka padła w pierwszej połowie spotkania. Następnego dnia w istniejącym do dziś katalońskim dzienniku o tematyce sportowej "La Vanguardia" napisano obszerną informację o tym meczu.
Skład na mecz z Anglikami
8 grudnia 1899
Velodromo de la Bonanova, Barcelona
Juan de Urruela
Walter Wild
Lomba
Lluís d'Ossó
Josep Llobet
Antonio López
Bartomeu Terradas
Joan Gamper
Otto Kunzle
Schilling
Swoje pierwsze zwycięstwo w historii drużyna odniosła 25 grudnia, wygrywając 3:1 w towarzyskim meczu z lokalnym zespołem Catala FC. Kilka miesięcy później zdecydowano, iż drużyna zasługuje na własne boisko, którego nie będzie musiała dzielić z innym zespołem. Zarząd wydzierżawił obiekt w pobliżu hotelu Casanovas.
Pierwsze derby Katalonii rozegrano 23 grudnia 1900, przeciwko studenckiej drużynie Sociedad Española de Futbol, która od tamtej pory została nazwana Espanyolem. W składzie FC Barcelona nie było Anglików, a spotkanie zostało zakończone bezbramkowym remisem.
W pierwszym meczu w XX wieku drużyna rozegrała mecz w turnieju o Puchar ufundowanym przez Alfonso Macaya. Jednak ostatecznie zajęła drugie miejsce, jednak już w następnej edycji, zatriumfowała, strzelając we wszystkich ośmiu meczach sześćdziesiąt bramek, tracąc dwie.
13 maja 1902 roku, Barça rozegrała swój pierwszy mecz poza Katalonią, a rywalem był nowo powstały klub Madrid FC (obecnie znany jako Real Madryt), który przegrał z Blaugraną 1:3. Było to spotkanie półfinałowe o Puchar Króla, które zainicjował Alfons XIII. W finale katalońska drużyna przegrała z Vizcayą 1:2.
Dwa lata później, 1 maja 1904 roku, drużyna po raz pierwszy wyjechała z kraju, do Francji, gdzie w Tuluzie pokonała miejscowy zespół Stade O.E.T. 3:2.
W 1905, FC Barcelona triumfował w Pucharze Katalonii, wygrywając w jego finale z Espanyolem 3:2. Jednak ta wygrana nie uchroniła klubu przed kryzysem sportowym - odchodzili socios, a nie przyjmowano nowych, tak, że w 1908 roku pozostało ich tylko 38. Wtedy myślano, że klub się rozpadnie. W tej sytuacji, Joan Gamper zrezygnował z funkcji kapitana drużyny, i powołał się do zarządu jako jego prezes, który panował przez 5 kadencji. Efekty jego pracy były widoczne już w następnym roku, gdzie drużyna przeniosła się ponownie, na obiekt wykupiony na własność klubową Stadion de la calle Industria, gdzie od 14 marca 1909 roku zaczęto rozgrywać mecze.
W sezonie 1909/1910 FC Barcelona wywalczył mistrzostwo Katalonii, jak również Puchar Hiszpanii, gdzie w finale drużyna wygrała 3:2 z Españolem Madrid. To spowodowało, że do klubu sami się zgłaszali ochotnicy na status socios, i już w następnym sezonie ich liczebność wyniosła 400. Zespół ponownie był triumfatorem Katalonii oraz zdobył Puchar Pirenejów. W sezonie 1911/1912 przeciwko zarządowi klubowemu zbuntowali się piłkarze, domagając się zapłaty za ich obecność w klubie i ich grę dla niego.
Na górę strony | Początek wątku
Przed powstaniem ligi (1912-1930) [edytuj]
14 sierpnia 1912 roku w klubie zawitał student medycyny, Paulino Alcántara. W chwili przyjścia do klubu miał 15 lat, 4 miesiące i 18 dni. Debiutował w spotkaniu które odbyło się w Sabadell, wygrywając 8:2 z miejscową drużyną CE Sabadell FC.[3]. W pierwszym oficjalnym meczu strzelił hat-tricka, a jego drużyna pokonała 9:0 Català SC w rozgrywkach o Puchar Katalonii. Jest rekordzistą do dziś w zdobywaniu bramek dla klubu, zdobył ich 357.
Rok później zdobyto trzeci w klubowej historii Puchar Hiszpanii, pokonując w finale Real Sociedad San Sebastian 3:2, a w następnym roku doznano trzech porażek przegrywając mecze z drużyną z Anglii, Notts County (0:2, 0:4, 3:10).
Replika Joana Gampera w muzeum klubowym.W 1916 roku, Real Madryt po raz pierwszy rozegrał mecz w Katalonii, który przegrał 0:3. Napastnikiem drużyny ze stolicy Hiszpanii był Santiago Bernabéu.
W następnym sezonie, gdy na fotelu trenera drużyny zasiadł Jack Greenwell, klub wziął udział w akcji mającej na celu utworzenie szerszej katalońskiej autonomii, a 11 września 1919 cała Katalonia świętowała po raz pierwszy Dzień Katalonii.
W 1922 roku zdobyto nowy stadion, który nosił nazwę Estadio Les Corts[4], jednak nie mógł rozegrać na nim meczu, ponieważ nie było nawierzchni porośniętej trawą. Dopiero po kilku miesiącach gry jeszcze na starym stadionie Industrial, urosła trawa na Les Corts. Wybudowanie stadionu było równoczesne z rozegraniem meczu Barcelony ze szkockim klubem St. Mirren, który drużyna zwieńczył sukcesem 2:1.
W tym samym roku klub zdobył kolejny Puchar Hiszpanii, pokonując w jego finale Unión de Irun. Rok później władze hiszpańskie zmusiły władze klubu do podania listy członków, obowiązywał też zakaz używania języka katalońskiego i wieszania na stadionie katalońskich flag. W 25-lecie istnienia klub liczył już 12 207 członków. Josep Samitier został królem strzelców strzelając 42 gole w 52 meczach.
Dwanaście miesięcy później później nowo otwarty stadion klubowy został zamknięty na cztery sezony po tym, jak hymn hiszpański wykonywany przez angielską orkiestrę został zagłuszony gwizdami. Hans Gamper, który został oskarżony o dowodzenie spiskiem, musiał opuścić Hiszpanię, skąd wyleciał do swojego rodzimego kraju – Szwajcarii. Po powrocie nie brał już aktywnego udziału w życiu klubu.
W 1926 roku powstała koszykarska drużyna, która rozegrała swój pierwszy mecz dwadzieścia lat przed utworzeniem ligi NBA. Rok później klub zdobył następny Puchar krajowy, pokonując w finale Real Sociedad 3:1, a na trenera zespołu mianowany został Romà Forns, pierwszy kataloński trener. 10 maja 1929 zostały zainaugurowane hiszpańskie rozgrywki ligowe, które FC Barcelona ostatecznie wygrał w ostatniej kolejce spychając swojego największego rywala, Real Madryt, na drugą pozycję w tabeli. Kataloński klub strzelił wtedy 37 bramek, stracił dwie.[5]
Tabela po ostatniej kolejce sezonu 1928/1929 1. FC Barcelona 18 25 37-23
2. Real Madryt 18 23 40-27
3. Athletic Bilbao 18 20 43-33
4. Real Sociedad 18 20 46-41
5. Arenas Guecho 18 19 32-39
6. Atletico Madryt 18 18 43-41
7. Espanyol Club 18 18 32-38
8. Europa Barcelona 18 16 45-49
9. Real Union Irun 18 12 40-42
10. Racing Santander 18 9 20-50
Na górę strony | Początek wątku
Wybuch wojny domowej i jej wpływ na klub (1933-1942) [edytuj]
Francisco Franco, w latach trzydziestych.Josep Samitier przeszedł do Realu Madryt, gdzie z Zamorą pomógł klubowi ze stolicy w zdobyciu tytułu mistrza kraju, a w 1935 Samitier, który znakomicie wykorzystał słabe strony Barcelony, poprowadził swój obecny klub do jednej z najwyższych wygranych w historii z rywalem, 8:2.
W roku 1936 wybuchła wojna domowa, która toczyła się między centrolewicowymi republikanami a nacjonalistami pod wodzą generała Franco. Ucierpiał na tym również kataloński klub. Zmniejszyła się także liczba członków klubu – z 7719 do 2500. Miesiąc po rozpoczęciu walk zginął prezes Josep Sunyol, nieopodal Guadalajary, a Angel Arocha, piłkarz, który strzelił 214 bramek dla Katalończyków w 207 meczach został uwięziony w szeregach armii wodza w Aragonii. W tym czasie, by poprawić sytuację finansową, szesnastu graczy zespołu wyjechało do Ameryki, aby rozegrać mecze w Meksyku i w Stanach Zjednoczonych, gdzie czekali przeciwnicy: USA, Brooklyn, American XI, ale tylko czterech z nich wróciło do Hiszpanii, w obawie przed utratą swojego życia w związku z wojną.
Francuska sekretarka klubu, Rossend Calvet Mata wyjechała do Francji, aby w paryskim banku wpłacić 12 900 dolarów. Fundusze były podporą klubowych władz. 16 marca 1938 roku na budynek klubu spadła bomba, która zniszczyła pomieszczenie z trofeami. Została też zniszczona kasa klubu. Jednak klub dalej istniał, ponieważ klubowy dozorca odnalazł kasetkę, w której umieszczonych jest 2500 peset. Klub zdobył tylko mistrzostwo Katalonii, bo rozgrywki ligowe były zawieszone na czas wojny, która skończyła się w 1939 roku porażką Republikanów.
W 1940, z rozkazu dyktatora, zmieniono nazwę z angielsko brzmiącej Football Club Barcelona na bardziej hiszpańską nazwę – Club del Futbol Barcelona. Powrót do wcześniejszej nazwy, jak i pozwolenie na wywieszanie katalońskich flag na obiekcie nastąpiło po jego śmierci w 1975.
Na górę strony | Początek wątku
Od zakończenia wojny domowej do pierwszego meczu na Camp Nou (1942-1957) [edytuj]
W 1942 roku, klub przeżył jeden z najdziwniejszych okresów w historii w lidze hiszpańskiej – drużyna, gdyby nie wygrała meczu 5:1 z Realem Murcią, spadłaby do Segunda División. Ostatecznie zajęła 12 miejsce w lidze. W tym samym tygodniu zdobyła Puchar Hiszpanii w jego finale wygrywając z Athletic Bilbao 4:3, co dało awans do rozgrywek Pucharu Miast Targowych, natomiast Mariano Martín został królem strzelców w lidze, strzelając 32 gole w 26 meczach.
Alfredo Di Stéfano w stroju reprezentacji Argentyny, 1947.Rok później wygrała mecz z Realem Madryt u siebie na Les Corts 3:0, lecz w rewanżu na stadionie Santiago Bernabéu, doszło do niecodziennej sytuacji. Generał Franco nakazał arbitrowi prowadzącemu spotkanie, aby ten podczas przerwy wraz z policją udał się do szatni graczy drużyny przyjezdnej, aby wywołać w nich lęk. Skutki były widoczne już po przerwie, gdy ówczesny bramkarz Barçy musiał stać poza polem karnym, ponieważ kibice klubu z Kastylii rzucali w niego niebezpieczne przedmioty, a mecz został zakończony wynikiem 1:11. To najwyższa porażka z tym madryckim rywalem. W tym samym roku zmieniła się także nazwa klubu z FC Barcelona na CF Barcelona.
W następnym roku z pracy w roli trenera został zwolniony José Nogués, a na jego miejsce przeszedł Josep Samitier, który grał w Barçy jako piłkarz. W roli trenera był przez trzy lata, lecz do jego osiągnięć zaliczyć można tylko pierwsze miejsce w lidze w sezonie 1944/1945, ale drużyna, prowadzona już przez jego następcę triumfowała jeszcze w sezonach: 1947/1948 i 1948/1949. W 1950 roku, w meczu rozgrywanym na Les Corts pomiędzy CF Barcelona – Real Madryt padł wynik 7:2.
Kilka miesięcy po tym wydarzeniu Ladislao Kubala przyszedł do FC Barcelona. Nie mógł jednak uczestniczyć w spotkaniach, jakie rozgrywała jego nowa drużyna z powodu sankcji naniesionej przez organizację piłki nożnej – FIFA, aż do 29 kwietnia 1950 roku. Po oficjalnym dołączeniu Węgra do zespołu, Duma Katalonii z sześcioma zwycięstwami i jednym remisem wygrała kolejną edycję Pucharu Hiszpanii, w finale tych rozgrywek, Kubala strzelił trzy gole w wygranym 3:0 meczu przeciwko Realowi Sociedad. Rok później Drużyna Pięciu Pucharów (kat. Barça de les 5 Copes)[6] zdobyła Puchar Ligi Hiszpańskiej, Latin Cup, Trofeum Eva Duarte, Trofeum Martini & Rossi oraz Puchar Hiszpanii, pokonując w jego finale Valencię CF 4:2, pomimo, że do przerwy przegrywała 0:2.
Na początku następnego sezonu Węgier zachorował na gruźlicę, co odbiło się miejscem w środkowej części tabeli, jakie Azulgrana zajmowała podczas jego choroby do 22 lutego, gdy ten powrócił na spotkanie z Racingiem Santander i pomógł drużynie wywalczyć pierwsze miejsce w tabeli, wyprzedzając w ostatniej kolejce Valencię i zdobyć kolejny Puchar kraju (2:1 w finale z Athletikiem Bilbao).
Alfredo Di Stéfano, Ladislao Kubala i Luis Suárez [edytuj]
Gdy władze stołecznego klubu dowiedziały się, iż Alfredo Di Stéfano ma przejść do FC Barcelona, nie chciały za wszelką cenę dopuścić do tego transferu. Rozpoczęły negocjacje z Millonarios de Bogotá, gdzie Argentyńczyk występował, lecz bez zgody federacji FIFA. Wcześniej klub z Katalonii ustalił z uprawnionym właścicielem piłkarza – River Plate Buenos Aires, kwotę odstępnego na Camp de Les Corts, która wynosiła 2 miliony peset. 15 września 1953 roku, początkowo Królewska Hiszpańska Federacja Piłkarska dokonała wyboru decyzji takiej, że piłkarz będzie występował w obu klubach – w Realu Madryt w sezonach 1953/1954 i 1955/1956, a następnie Barcelony w sezonach 1954/1955 i 1956/1957. Oba kluby natychmiast zaprotestowały, chcąc mieć zawodnika od razu na własność. W Barcelonie cały zarząd podał się do dymisji rezygnując pod naciskiem Franco jednocześnie z praw do zawodnika. W efekcie, zawodnik ten trafił do Madrytu, gdzie pomógł zdobyć kilka pierwszych edycji Pucharu Mistrzów.
Po dwóch latach dominacji Barçy w La Liga, w 1953 spadła na drugie miejsce w tabeli, zaś triumf zaliczył Real Madryt. Także w Pucharze krajowym Katalończykom się nie powiodło – w ćwierćfinale rozegranym przeciwko Athletic Bilbao, kontuzjowany został Kubala, co wyłączyło go z gry na cztery i pół miesiąca. Natomiast w finale tych rozgrywek pokonała ich Valencia CF, rezultatem 3:0.
W następnym sezonie zakupiono Luisa Suáreza z Deportivo La Coruña, ponieważ Kubala narzekał na kontuzję kolana, natomiast klub uplasował się na drugiej pozycji w tabeli La Liga ulegając stołecznemu. 28 listopada 1954 została rozpoczęta budowa nowego stadionu – Camp Nou. Drużyna pod wodzą byłego bramkarza klubowego – Franza Platko zdobyła w sezonie 1955/1956 pierwszy w swojej historii Puchar Miast Targowych, obecnie nazywany Pucharem UEFA.
Mecz z okazji otwarcia Camp Nou
Barcelona – Legia Warszawa. 4:2
Barcelona, 24 września 1957 roku.
W fazie grupowej tych rozgrywek zajęła pierwsze miejsce, pokonując między innymi FC Kopenhaga 6:2. W lidze zajęła drugie miejsce, zaraz po pierwszym Athletic Bilbao. Inauguracyjny mecz na otwarcie Camp Nou został rozegrany 24 września 1957 roku, a rywalem był polski klub ze stolicy, Legia Warszawa, która przegrała 2:4. Natomiast w Pucharze krajowym, CF Barcelona pokonał rywala Espanyol Barcelona w derbowym pojedynku, 1:0.
Na górę strony | Początek wątku
Sukcesy w lidze (1960-1978) [edytuj]
W 1960 roku, zawodnik "Dumy Katalonii" Luis Suárez, został wybrany najlepszym piłkarzem Europy, i zdobył Złotego Buta, tym samym zapoczątkowując, późniejsze wysokiej rangi, indywidualne wyróżnienia, jakie otrzymywali piłkarze z Barcelony. . Został także obroniony Puchar Miast Targowych, (finał z Birmingham F.C. 0:0 w pierwszym spotkaniu, i 4:1 w drugim). Świetna passa utrzymywała się także w lidze, gdzie drużyna nie przegrała żadnego meczu rozegranego u siebie przez dwa lata oraz dodatkowo, zdobyła mistrzostwo kraju. liczba członków klubu wzrosła do 50 000.
Rok później drużyna jako pierwsza na świecie zakłóciła klubowi z Kastylii wędrówkę o kolejny z rzędu Puchar Mistrzów, w drugiej rundzie (1/8 finału). W pierwszym meczu z tym rywalem padł remis 2:2 w Madrycie, a w drugim rozgrywanym w Barcelonie, 2:1 dla gospodarzy. Bramkę na wagę awansu do kolejnej rundy zdobył z rzutu karnego Luis Suárez. Arbitrem tego spotkania był Arthur[7] Ellis. Barcelona ostatecznie doszła do finału Pucharu Mistrzów, gdzie przegrała z Benficą Lizbona 2:3 (dwa gole dla Barçy Kocsisa).
23 czerwca 1963 roku, klub zdobył kolejny Puchar Hiszpanii. Rywalem w finale rozegranym na Camp Nou był Real Saragossa. Gole dla Barcy zdobyli: Pereda, Pereda i Zaldúa. Natomiast w lidze, po zajęciu szóstej, najgorszej od dwudziestu lat, pozycji, władze zdecydowały się odmłodzić zespół, na skutek czego, odeszli Antonio Ramallets, Zoltán Czibor, i Luis Suárez.
Trzy lata później zostały sprzedane tereny byłego stadionu Les Corts za 226 milionów peset, co wyraźnie wpłynęło na budżet klubu, który potrzebował dobrych piłkarzy. Po raz trzeci w swojej historii drużyna wywalczyła Puchar Miast Targowych. Mimo porażki w pierwszym meczu finałowym z Realem Saragossa 0:1, triumfowała wygrywając rewanżowe spotkanie 4:2, po dogrywce.
W 1968 roku Real Madryt przegrał z Barcą 0:1 na swoim stadionie w finale Pucharu Hiszpanii. Mecz został określony mianem "butelkowy finał" ponieważ wściekli madryccy kibice po przegranym meczu zaczęli rzucać w piłkarzy Blaugrany butelki i monety, ale żaden z nich nie został trafiony.
Jednak dwa lata później w owym krajowym pucharze triumf święcił jej największy rywal pokonując go – jak wcześniej rywal – 1:0, a spotkanie prowadził Emilio Guruceta, który był uległy hiszpańskiemu generałowi. 13 sierpnia 1973 roku za 922 000 funtów został kupiony Johan Cruijff z Ajaksu Amsterdam, ponieważ trener Rinus Michels zaoferował mu ponad pięciokrotnie większą sumę za grę w jednym sezonie niż w poprzednim klubie piłkarza. W następnym roku dołączył do niego Johan Neeskens, także za sprawą namowy Michelsa.
W 1974 roku Barcelona zapewniła sobie pierwsze miejsce w tabeli ligi hiszpańskiej na sześć kolejek przed końcem rozgrywek, a jednym z ostatnich meczów drużyny w sezonie wygrywa 5:0 z Realem Madryt na jego stadionie. Jednak już sezon później zajęła ostatecznie trzecie miejsce z 14 punktami straty do rywala z Madrytu.
W 1978 roku na stanowisko prezydenta klubu został wybrany Josep Lluis Nuñez, który najdłużej utrzymał się na tym stanowisku, przez 22 lata – 5 kadencji. Radość piłkarzy udokumentowana została zwycięstwem 5:0 w finale krajowego trofeum z Las Palmas, a już w następnym roku Barcelona ograła 4:3 niemiecką Fortuną Düsseldorf finale Pucharu Zdobywców Pucharów, osiągając międzynarodowy sukces od 23 lat, a spotkanie obejrzało na stadionie w Bazylei 30 000 kibiców z Katalonii.
Na górę strony | Początek wątku
Pasmo sukcesów w Pucharach Międzynarodowych (1978-1988) [edytuj]
1 marca 1981, po meczu ligowym z Hércules Alicante Quini został uprowadzony przez władze hiszpańskie na 25 dni. Został jednak wypuszczony aby rozegrać mecz finałowy Pucharu Hiszpanii, w którym przeciwnikiem klubu z Katalonii był Sporting Gijón. Katalończycy wygrali 3:1, a jedną z bramek strzelił właśnie wcześniej uprowadzony piłkarz. Na potrzeby Mistrzostw Świata powiększono Camp Nou do 120 000 miejsc. 7 listopada 1982 roku do Barcelony na owe mistrzostwa przyjechał papież Jan Paweł II, który dostał kartę socios klubu z numerem 10 080, odprawiał mszę w obecności kilkuset tysięcy wiernych.[8]
Diego Armando Maradona kilka miesięcy przed przyjściem do FC Barcelona.Następnie został rozegrany mecz finałowy Pucharu Zdobywców Pucharów pomiędzy drużyną z Katalonii a belgijskim Standardem Liège, który pierwsza drużyna wygrała 2:1 (dwa gole Allana Simonsena i jeden Quiniego).
W okienku transferowym został zakupiony Diego Maradona z Boca Juniors za dość dużą sumę w owych czasach – 3 miliony funtów, jednak nękany kontuzjami, po dwóch latach pobytu w Katalonii, sprzedany został do włoskiego klubu SSC Napoli za 5 milionów funtów. Jego miejsce zajął wcześniej rezerwowy, Bernd Schuster, który pomógł drużynie zdobyć swój dziesiąty tytuł triumfatora ligi hiszpańskiej w historii klubu. Liczba obywateli klubu przekroczyła 100 000.
Rok później Barça po raz pierwszy w historii przegrała na swoim obecnym stadionie, Camp Nou z Realem Madryt 1:2. Przed tym meczem zespół z Madrytu doznał 14 porażek i trzech remisów.
W 1986 roku drużyna pod wodzą trenera Terry'ego Venablesa dostała się do finału Pucharu Mistrzów, jednak przegrała w karnych ze Steauą Bukareszt 0:2, a w całym meczu padł remis 0:0. Mecz rozegrano w Sewilli, w obecności 50 000 kibiców.
W sezonie 1987/1988 trenerem został Luis Aragonés, który nie umiał wprowadzić nowego ducha gry w drużynie, co zostało udokumentowane wynikami – 15 zwycięstw w lidze w sezonie uplasowało klub na szóstej pozycji w tabeli.
Jednak klub zdobył Puchar Hiszpanii dający awans do zmagań o Puchar Zdobywców Pucharów, który w następnym sezonie udało się osiągnąć za pomocą nowego trenera – Johana Cruijffa, który sprowadził nowych zawodników: José María Bakero, Aitor Begiristain, Eusebio Sacristán, Julio Salinas, którzy przyczynili się do wygranej w owym Pucharze 2:0 (1:0).
Ogółem w latach osiemdziesiątych Blaugrana wygrała w Pucharze Miasta Palmy (1980, 1981) następnie była triumfatorem Pucharu Hiszpanii (1981, 1983), Pucharu Zdobywców Pucharów (1982), Pucharu Ligi (1983), zdobyła mistrzostwo Hiszpanii (1985), a w 1988 Barça ponownie zdobyła Puchar Króla Hiszpanii.
Na górę strony | Początek wątku
Lata Johana Cruijffa (1988-1996) [edytuj]
Skład na mecz z Sampdorią Genua
ZubizarretaJuan CarlosEusebioKoemanFerrerNandoBakeroLaudrupGuardiola(113.Alexanko)StoiczkowSalinas(64.Goikoetxea)
W sezonie 1989/1990 do drużyny Cruijffa dołączyli Ronald Koeman i Michael Laudrup. Ekipa Holendra wygrała 2:0 w finale Pucharu Hiszpanii z Królewskimi (mecz był rozgrywany w Walencji), po raz kolejny triumfując w krajowych pucharach. Następny sezon też okazał się szczęśliwy – pomimo operacji By-pass, jakiej poddał się trener Katalończyków, ponieważ w jego organizmie wykryto niebezpieczne dla jego zdrowia zmiany, oraz półrocznej pauzy w grze jednego z najlepszych obrońców Barcelony, Ronalda Koemana, a Christo Stoiczkow, piłkarz, który w barwach klubu rozegrał 151 spotkań i strzelił 76 bramek nie grał przez dwa miesiące z powodu zawieszenia, klub zdobył Superpuchar Hiszpanii, mistrzostwo Hiszpanii i mistrzostwo Katalonii oraz Puchar Theresa Therrara.
Rok 1992 na pewno już zapisał się złotymi literami w historii katalońskiego klubu. W Hiszpanii, Azulgrana zdobyła w ostatniej kolejce dwunasty tytuł triumfatora ligi hiszpańskiej – La Liga. Natomiast w Pucharze Europy, dotarła do finału, gdzie 20 maja 1992 roku zmierzyła się z włoskim klubem Sampdoria Genua na angielskim stadionie Wembley. W regulaminowym czasie gry, były akcje podbramkowe, lecz bramkarze obu drużyn spisywali się znakomicie i nie dawali żadnych szans na wpakowanie piłki do siatki. Dopiero w 112 minucie brzydkim faulem popisał się jeden z piłkarzy z włoskiego klubu, a do piłki podszedł Ronald Koeman, który, pomimo, że występuje na pozycji obrońcy, strzelił 213 bramki w swojej karierze piłkarskiej. I nie zawiódł również i w tym momencie, z rzutu wolnego. Z jego mocnym strzałem nie poradzili sobie piłkarze stojący w murze Sampdorii a piłka wpadła do bramki przy lewym słupku.
W tym samym roku odbywały się także Igrzyska Olimpiskie w Barcelonie. Na Camp Nou Hiszpania pokonała Polskę 3:2.
Rok później losy zdobycia pierwszego miejsca w lidze były podobne do tych przed sezonem. Klub ze stolicy poleciał na Wyspy Kanaryjskie, aby grać z Teneryfą, z którą przegrał ostatecznie 0:2, natomiast Barcelona dopełniła formalności wygrywając z Realem Sociedad 1:0, co dało mistrzostwo kraju. Drużyna zdobyła także Puchar Therresa Therrara oraz Puchar Katalonii.
W 1994 roku zmagania były nieco bardziej dramatyczne. W spotkaniu w styczniu FC Barcelona pokonał swojego odwiecznego rywala 5:0 na Camp Nou, i rozgromił 5:2 Sevillę FC. Ale to drugie spotkanie nie miałoby większego znaczenia, gdyby gracz Deportivo La Coruna wykorzystał rzut karny w meczu z Valencią w 92 minucie spotkania z rywalem klubu z La Coruñi. Jednak na arenie międzynarodowej drużyna przegrała w finale Ligi Mistrzów z 7-krotnym jej triumfatorem, AC Milanem, aż 0:4. To spowodowało, że odeszli Andoni Zubizarreta, Julio Salinas, Michael Laudrup, i niezadowolony z klimatu w szatni klubowej, Christo Stoiczkow. W następnym sezonie nie wywalczyła już pierwszego miejsca w tabeli La Liga, jak to było przez ostatnie 4 lata, tylko zajęła czwarte miejsce, z 9 punktami straty do pierwszego miejsca, który piastował Real Madryt. W 1996 roku z posady trenera Barçy zrezygnował Johan Cruijff, któremu nie udało się wywalczyć żadnego znaczącego trofeum w sezonie 1995/1996.
Na górę strony | Początek wątku
Ronald Koeman – strzelec jedynej bramki w meczu z Sampdorią Genua w finale Ligi Mistrzów w 1992.
Zmierzch Dream Teamu (1996-2000) [edytuj]
W sezonie 1996/1997 drużynę prowadził sir Bobby Robson, a do zespołu dołączyli między innymi Ronaldo i niechciany w Realu Madryt Luis Enrique, a także: Vítor Baía, Fernando Couto, czy Laurent Blanc. Ronaldo i Luis Enrique spisywali się świetnie, pierwszy zdobył tytuł króla strzelców, a pochodzący z Asturii Luis Enrique zaaklimatyzował się niemal automatycznie. Barcelona zdobyła Puchar Zdobywców Pucharów wygrywając w jego finale 1:0 z Paris Saint Germain po golu Brazylijczyka. W lidze hiszpańskiej mimo zdobycia aż 102 goli klub zajął tylko drugie miejsce, ale zdobył na osłodę Copa del Rey.
W sezonie 1997/1998 zespół prowadził już Louis van Gaal. W pierwszym sezonie Holendra Barcelona zdobyła dublet: mistrzostwo i puchar Hiszpanii w 1998 roku. A w jubileuszowym sezon 1998/1999 zdobyła mistrzostwo Hiszpanii. W kolejnym sezonie mimo walki na kilku frontach Barcelona nie zdobyła żadnego trofeum, a kibice mieli powoli dość van Gaala, który uczynił z Barçy prawdziwą holenderską kolonię. Kolejne kilka sezonów Barcelona rozczarowała, nie osiągając żadnych sukcesów mimo ogromnych pieniędzy wydanych na piłkarzy przez Joana Gasparta wybranego w 2000 roku na prezesa klubu.
Na górę strony | [[FC_Barcelona#Zmierzch Dream Teamu (1996-2000)|Początek wątku]]
Kryzys (2000-2003) [edytuj]
Po rezygnacji Josepa Lluisa Nuñeza w 2000 roku, wybrano nowego prezesa klubu – Joana Gasparta, który dotąd był wiceprezesem klubu w czasie jego panowania. Za jego sprawą sprowadzono między innymi Diego Maradonę, Romário czy Ronaldo. W wyborach na prezesa zdobył 54,87% głosów, za nim głosowało 25 181 socios FC Barcelona.
Na początku był szanowany przez kibiców, a on natomiast oddany barwom klubowym. W czasie swojej prezesury zakupił między innymi Marca Overmarsa, Emmanuela Petita. Za transfery w wakacje zapłacił 32 miliony funtów, sprzedał natomiast Luísa Figo do Realu Madryt. W lidze na koniec sezonu zajął 4 miejsce, za sprawą hat-tricka Rivaldo w ostatnim meczu w sezonie, w spotkaniu z Valencią. Klub w rozgrywkach europejskich Pucharu UEFA doszedł do półfinału, pokonany następnie przez Liverpool.
W następnym sezonie do klubu przyszli między innymi Fábio Rochemback, Javier Saviola, Philippe Christanval, Patrik Andersson. Jednak nie przyniosło to oczekiwanych rezultatów – pomimo tych wzmocnień klub ponownie uplasował się na koniec sezonu na czwartej pozycji w tabeli. Natomiast w Lidze Mistrzów został wyeliminowany przez zespół z Kastylii.
W 2002 roku trenerem piłkarzy drużyny został Louis van Gaal, który już prowadził klub w latach 1997-2000, jednak bez większych sukcesów. Tak było też tym razem. Pomimo, że zakupiono Juana Romana Riquelme, w dziewiętnastej kolejce Primera División klub znajdował się trzy punkty od strefy spadkowej. To spowodowało, iż z posadą trenera pierwszego zespołu pożegnał się van Gaal, a następcą jego stanowiska został Radomir Antić, za pomocą którego już na koniec sezonu klub uplasował się na szóstej pozycji, dający awans do rozgrywek o Puchar UEFA.
Po sezonie z fotela prezesa ustąpił Joan Gaspart, pozostawiając klub w głębokim kryzysie. Podczas jego prezesury na transfery wydano około 200 milionów euro.
Na górę strony | Początek wątku
Frank Rijkaard – trener, dzięki któremu klub zdobył swój drugi Puchar Ligi Mistrzów (2006).
Rijkaard trenerem (od 2003) [edytuj]
Przyjście [edytuj]
Przełomem okazało się przybycie nowego prezydenta klubu, Joana Laporty, wybranego przez socios na to stanowisko w 2003 roku. Mimo przegranej w walce o sprowadzenie do klubu Davida Beckhama z Realem Madryt udało mu się w 2004 roku, niejako na osłodę, sprowadzić do Barcelony Ronaldinho. Stał się on od razu ostoją drużyny oraz jej najpewniejszym punktem. Sezon później na Camp Nou przybyli młodzi zawodnicy, którzy mieli za zadanie odmłodzenie kadry, między innymi: Deco, Samuel Eto'o, Ludovic Giuly. Razem z Ronaldinho oraz wychowankami klubu (Puyolem, Xavim, Valdésem) mieli sprawić, by Barcelona błyszczała jak za dawnych lat. Pierwszym zwiastunem lepszych czasów było zdobycie mistrzostwa oraz Superpuchar Hiszpanii w 2005 roku.
Sezon 2005/2006 [edytuj]
Sezon 2005/2006 był jednym z najlepszych w historii Barcelony. W tabeli Primera División klub uplasował się na pierwszej pozycji. Po raz drugi w swojej historii drużyna zdobyła Puchar Ligi Mistrzów. W finale o owe trofeum zmierzyła się z Arsenalem F.C., który po raz pierwszy miał szansę o najlepsze piłkarskie trofeum. Na początku tego spotkania przeważali gracze angielskiej drużyny, i już w drugiej minucie od pierwszego gwizdka arbitra głównego Thierry Henry nie wykorzystał sytuacji sam na sam, z Valdésem. Dopiero po kilku minutach gry, Katalończycy ruszyli do ataku, w stronę bramki Jensa Lehmanna.
FC Barcelona - Arsenal F.C. 2:1 (0:1)
Bramki: Samuel Eto'o 76 min, Juliano Belletti 81 min - Sol Campbell 36 min
Finał Ligi Mistrzów, Stade de France, Paryż, Francja, 17 maja 2006 roku.
W 19 minucie Ronaldinho podał do Samuela Eto'o, który znajdował się na polu karnym rywali, a ten nie wykorzystał sytuacji ponieważ został sfaulowany przez niemieckiego bramkarza, za co Lehmann dostał czerwoną kartkę, i musiał zejść z boiska, a na jego miejsce w bramce stanął rezerwowy, Manuel Almunia. W 36 minucie minucie gry "zasnęła" nieco obrona Azulgrany, czego skutkiem było dośrodkowanie Alaksandra Hleba, na główkę Sola Campbella, a ten strzelił prosto do bramki nie dając szans katalońskiemu bramkarzowi. Dopiero w drugiej połowie gry padła bramka dla Barcelony, po podaniu szwedzkiego napastnika Henrika Larssona w stronę Eto'o który był zaledwie dwa metry przed bramką Almunii, i wykorzystał tą sytuację w stu procentach, w 76 minucie. Pięć minut później Barcelona wyszła na prowadzenie po golu brazylijskiego rezerwowego, Juliana Bellettiego, który zdobył swoją pierwszą bramkę dla swojej drużyny.
Sezon 2006/2007 [edytuj]
Sezon 2006/2007 Barça rozpoczęła od zwycięstwa 3:0 w Superpucharze Hiszpanii przeciwko Espanyolowi Barcelona, lecz kilka dni później uległa Sevilli 0:3 (0:2) w meczu o Superpuchar Europy. Z Ligi Mistrzów drużyna odpadła w fazie pucharowej, od razu po wyjściu z grupy, z rywalem, jakim był Liverpool F.C., notabene zwycięzca tych rozgrywek z 2005 roku. W lidze od początku zajmowała pierwsze miejsce w tabeli, tylko czasami oddając je Sevilli. Lecz pod koniec sezonu, Real Madryt, dogonił Barcelonę. W ostatniej kolejce, mimo wygranej przez Katalończyków spotkania z beniaminkiem i zarazem spadkowiczem z Primera División, Gimnastikiem Tarragona 5:1, nie obroniła mistrzostwa kraju, ponieważ Real Madryt, mając korzystny bilans bramkowy między Barceloną odniósł zwycięstwo 3:1 (0:1) nad Realem Mallorca, i zdobył mistrzostwo kraju. Na osłodę zespół Azulgrany zdobył w sezonie 2006/2007 Puchar Katalonii.
15 sierpnia 2007 FC Barcelona zdobył Puchar Beckenbauera, grając przeciwko Bayernowi Monachium.[9]i wygrywając ostatecznie 1:0 po bramce Lionela Messiego.
3 lipca 2007 roku, ogłoszono, iż przestała istnieć druga drużyna rezerw – FC Barcelona C. Stało się to z powodu spadku z Segunda División B do Tercera División pierwszej drużyny rezerw – Barçy B. W efekcie FC Barcelona C musiał być relegowany do I ligi katalońskiej, ponieważ przepisy zakazują gry obu zespólom jednego klubu w jednej klasie rozgrywkowej Hiszpanii.[10]
Na górę strony | Początek wątku | Początek historii
Symbole i barwy [edytuj]
Herb [edytuj]
Herb klubu jest w formie dzbana. W górnej części po lewej stronie widnieje krzyż świętego Jerzego, a po prawej – flaga Katalonii. W dolnej części piłka na tle czterech granatowych pasów i trzech bordowych. Obie części przedziela żółty pas, na którym widnieją litery FCB które są inicjałami nazwy klubu.
Istnieją cztery legendy powstania kształtu herbu w formie dzbana. Pierwsza z nich głosi, że Joan Gamper, założyciel klubu, wzorował się na herbach klubów szwajcarskich. Druga wersja mówi o konkursie, jaki przeprowadzono wśród kibiców w Katalonii, a rysunek dzbana dostarczył anonimowy fan. Natomiast trzecia mówi, iż nad wyglądem herbu pracowali pierwsi członkowie klubu wraz z założycielami. Podirytowany długim oczekiwaniem na końcowy rezultat, sekretarz klubu, Lluís d'Ossó krzyknął na pewne zjawisko "Ale kocioł", co natychmiast natchnęło Gampera, który wymyślił kształt herbu, a zastąpiony kształt herbu poszedł w zapomnienie.
Pierwszą wersją herbu był zapożyczony symbol Katalonii. Różnica pomiędzy herbami tkwi w tym, że w ówczesnym herbie klubowym widniał nietoperz nad koroną. Kilka lat później do herbu został dołączony wieniec zwycięzcy, a następnie włączono go w okrągłą obwódkę z rokiem założenia klubu i jego nazwą.[11] [12] [13]
W 1906 roku pomysł Gampera został włączony do użytku – pierwszy herb w formie dzbana, a do niego zostały dodane skrzydełka. Widniejące na białym pasie w jego środku litery F.C.B oznaczały nazwę klubu. Logo utrzymało się do 1920 roku.[14]
Następny projekt odbiegał nieco od swojego poprzednika. Na dole był bardziej szerszy, a pasy były podzielone żółtymi. Powiększono też piłkę znajdującą się w środku dolnej części piłkę, a środkowy pas miał kolor żółty. [15]
W 1936 roku, zmieniono kształt skrzydełek, zmianie uległ także pas, na którym widoczne były inicjały – na kolor czarny. Żółte pasy zostały zlikwidowane. Pojawiła się także nowa piłka, którą rozgrywa się mecze w Primera División. [16]
Gdy w Hiszpanii wybuchła wojna domowa, herb uległ kolejnej modyfikacji, wprowadzonej pod faszystowskim reżimem ówczesnego władcy. Usunięto dwa z czterech pasów, symbolizujących flagę Katalonii. Zmianie uległ także kolor pasa – z czarnego na żółty, na której znajdowały się nowej, bardziej hiszpańsko brzmiącej nazwy klubu C.F.B. – Club de Futbol Barcelona. [17]
Herb z okazji stulecia klubu.W 1946 roku, zmieniono ułożenie skrzydełek i do inicjałów dodano de z napisem znajdującym się na zmienionym, białym tle. Kolor piłki zmieniono na czerwony. [18]
Czternaście lat później znikł jednak symbol de, zmieniono również tło pasa na żółty. Ten projekt herbu utrzymał się do 1974 roku. [19]
Na siedemdziesięciopięciolecie klubu przywrócono dawne inicjały, które zostały umieszczone na białym tle. Zmieniono nieznacznie kształt skrzydełek. [20]
W 1975 roku zmieniono po raz kolejny pas, na kolor żółty. Owy pas z inicjałami po raz pierwszy włączono do obramowania herbu. [21] Ostatni projekt zakończono 28 sierpnia 2002 roku, a przedstawił go Claret Serrahim. Liczba zakończeń na skrzydełkach została zredukowana do jednego, a z inicjałów usunięto kropki – teraz widnieje napis FCB. Także piłka znajdująca się w dolnej części herbu zmieniła barwę na żółtą. [22]
Stroje [edytuj]
1899
1910
1913
1920
1992
1995
Koszulka FC Barcelona z początku sezonu 2006/2007. Jeszcze bez logo UNICEF.
1998
1999
2004-2005
2005-2006
2006/07
2007/08
Sukcesy [edytuj]
Międzynarodowe [edytuj]
Liga Mistrzów: 2
Puchar Ligi Mistrzów (1992).1991/1992 1:0 (dogrywka) rywal: Sampdoria Genua; bramka: Ronald Koeman w 111 minucie z rzutu wolnego
2005/2006 2:1 rywal: Arsenal; bramki: Samuel Eto'o w 76 minucie i Juliano Belletti w 81 minucie
Finał Ligi Mistrzów: 3
1960/1961 2:3 rywal: Benfica Lizbona
1985/1986 0:0 (karne 0:2) rywal: Steaua Bukareszt
1993/1994 0:4 rywal: A.C. Milan
Zobacz więcej w osobnym artykule: Finały Ligi Mistrzów UEFA z udziałem FC Barcelona.
Puchar UEFA (Puchar Miast Targowych): 3
1957/1958 2:2 i 6:0 rywal: Reprezentacja Londynu
1959/1960 0:0 i 4:1 rywal: Birmingham City
1965/1966 0:1 i 4:2 rywal: Real Saragossa
Zobacz więcej w osobnym artykule: Finały Pucharu UEFA z udziałem FC Barcelona.
Finał Pucharu UEFA: 1
1961/1962 2:6 i 1:1 rywal: Valencia CF
Puchar Zdobywców Pucharów: 4
1978/1979 4:3 rywal: Fortuna Düsseldorf
1981/1982 2:1 rywal: Standard Liege
1988/1989 2:0 rywal: Sampdoria Genua
1996/1997 1:0 rywal: Paris Saint-Germain
Finał Pucharu Zdobywców Pucharów: 2
1968/1969 2:3 rywal: Slovan Bratysława
1990/1991 1:2 rywal: Manchester United F.C.
Superpuchar Europy: 2
1993 1:1 i 2:1 rywal: Werder Brema
1998 2:0 i 1:1 rywal: Borussia Dortmund
Przegrane: 4
1979 0:1 i 1:1 rywal: Nottingham Forest
1982 1:0 i 0:3 (po dogrywce) rywal: Aston Villa
1989 1:1 i 0:1 rywal: A.C. Milan
2006 0:3 (0:2) rywal: Sevilla FC
Puchar Interkontynentalny: 0
Przegrane: 2
1992 1:2 rywal: Corinthians Sao Paulo
2006 0:1 rywal: Internacional Porto Alegre
Puchar Łaciński: 1
1949
Mały Puchar Świata: 1
1957
Puchar Beckenbauera[23]: 1
2007 1:0 rywal: Bayern Monachium
--------------------------------------------------------------------------------
Krajowe [edytuj]
Mistrzostwo Hiszpanii: 18
Wyniki uzyskane przez FC Barcelona w Primera Division (w latach 1937-1939 z powodu wojny domowej w Hiszpanii nie prowadzono rozgrywek).
1928/1929, 1944/1945, 1947/1948, 1948/1949, 1951/1952, 1952/1953, 1958/1959, 1959/1960, 1973/1974, 1984/1985, 1990/1991, 1991/1992, 1992/1993, 1993/1994, 1997/1998, 1998/1999, 2004/2005, 2005/2006.
2 miejsce: 21
1929/1930, 1945/1946, 1953/1954, 1954/1955, 1955/1956, 1961/1962, 1963/1964, 1966/1967, 1967/1968, 1970/1971, 1972/1973, 1975/1976, 1976/1977, 1977/1978, 1981/1982, 1985/1986, 1986/1987, 1988/1989, 1996/1997, 1999/2000, 2002/2003, 2006/2007.
3 miejsce: 11
1931/1932, 1942/1943, 1956/1957, 1957/1958, 1965/1966, 1968/1969, 1971/1972, 1974/1975, 1983/1984, 1989/1990, 1995/1996.
Puchar Hiszpanii: 24
1909/1910, 1911/1912, 1912/1913, 1919/1920, 1921/1922, 1924/1925, 1925/1926, 1927/1928, 1941/1942, 1950/1951, 1951/1952, 1952/1953, 1956/1957, 1958/1959, 1962/1963, 1967/1968, 1970/1971, 1977/1978, 1980/1981, 1982/1983, 1987/1988, 1989/1990, 1996/1997, 1997/1998.
Superpuchar Hiszpanii: 7
od lewej mecze u siebie i na wyjeździe
1983 3:1 i 0:1 rywal: Athletic Bilbao
1991 1:0 i 1:1 rywal: Atlético Madryt
1992 3:1 i 1:2 rywal: Atlético Madryt
1994 0:2 i 4:5 rywal: Real Saragossa
1996 5:2 i 1:3 rywal: Atlético Madryt
2005 3:0 i 1:2 rywal: Betis Sewilla
2006 1:0 i 0:3 rywal: Espanyol Barcelona
Przegrane: 7
1985, 1988, 1990, 1993, 1997, 1998, 1999
Mistrzostwo Katalonii: 21
1904/1905, 1908/1909, 1909/1910, 1910/1911, 1912/1913, 1915/1916, 1918/1919, 1919/1920, 1921/1922, 1923/1924, 1924/1925, 1925/1926, 1926/1927, 1927/1928, 1929/1930, 1930/1931, 1931/1932, 1934/1935, 1935/1936, 1937/1938.
Puchar Ligi: 2
1982/1983 2:2 i 2:1 rywal: Real Madryt
1985/1986 0:1 i 2:0 rywal: Betis Sewilla
Puchar Katalonii: 4
1999/2000 3:0 rywal: Mataró
2003/2004 1:0 rywal: Espanyol Barcelona
2004/2005 2:0 rywal: Espanyol Barcelona
2006/2007 1:1 (k.5-4) rywal: Espanyol Barcelona
Puchar Joana Gampera: 30
1966, 1967, 1968, 1969, 1971, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1979, 1980, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988, 1990, 1991, 1992, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007.
Puchar Międzymiejski: 3
1958, 1960, 1966.
Play-off Pucharu Międzymiejskiego: 1
1971.
Puchar Alfonso Macaya (Puchar Katalonii): 22
1902, 1905, 1909, 1910, 1911, 1913, 1916, 1919, 1920, 1921, 1922, 1924, 1925, 1926, 1927, 1928, 1930, 1931, 1932, 1935, 1936, 1938.
Puchar Martini Rossi: 2
1952, 1953.
Puchar Pirenejów: 4
1910, 1911, 1912, 1913.
Liga Śródziemnomorska: 1
1937.
Puchar Barcelony: 1
1903.
Puchar ligi Katalońskiej: 1
1937/1938.
Puchar Katalonii: 5
1991, 1993, 2000, 2004, 2005
Gran Derby [edytuj]
Rywalizacja obu klubów z Hiszpanii – FC Barcelona i Realu Madryt, jest uznawana na całym świecie za jedną z najbardziej widowiskowych wojen piłkarskich Europy. Co najmniej dwukrotnie w każdym sezonie piłkarze, jak i trenerzy obu klubów spotykają się na murawie jednej z drużyn, aby rozegrać Gran Derby – najważniejsze spotkanie w całym sezonie Primera División.
Historia rozgrywania Derbów Europy sięga 13 maja 1902 roku, kiedy to w stolicy Hiszpanii Madrid FC podejmowało FC Barcelona w pierwszym w historii finale Pucharu Copa del Rey. Już wtedy mecz był toczony w bardzo szybkim tempie. Drużyna z Katalonii pokonała Madrid FC 3:1, za sprawą większego doświadczenia gry w piłkę nożną, oraz obecność sześciu zagranicznych piłkarzy Barcelony. Natomiast założony w 1902 roku największy przeciwnik Barcy miał ich tylko trzech.
Pierwsze mecze [edytuj]
Do tej pory w meczach ligowych rozegrano po 76 spotkań na boiskach rywali. Pierwsze spotkanie w lidze miało miejsce 17 lutego 1929 roku, w drugiej kolejce pierwszego sezonu ligowego. Wtedy Barcelona uległa na swoim ówczesnym stadionie – Les Corts 1:2 zespołowi gości. Jednak doprowadzili do wyrównania statystyk wygrywanych meczów jeszcze w tym samym sezonie, osiem kolejek później wygrywając na stadionie Madrid FC - Chamartin 1:0.
Statystyki [edytuj]
Ogólnie rzecz biorąc, na przestrzeni ponad stu lat to drużyna z nadmorskiej miejscowości jest bardziej utytułowana w tych meczach. Zawodnicy z północnowschodniej części Hiszpanii wygrywali 94 spotkania, a przegrali 87 razy. Remis obejmował 51 meczów. Statystyka strzelonych bramek również jest korzystna dla Barcelony – 399 strzelonych bramek (stan na 10 marca 2007), natomiast liczba goli strzelonych dla jej największego rywala to 381.
Jednak to Real Madryt może się poszczyć większą ilością bramek zdobytych w jednym meczu. Najbardziej dotkliwa porażka Barcelony na swoim stadionie była w roku 1943, gdzie przegrała 1:11. Natomiast FC Barcelona na wyjeździe wygrał z Blancos 5:0, rok później. Tylko jednemu trenerowi Barçy udało się dwukrotnie pokonać Królewskich na wyjeździe – Frankowi Rijkaardowi – w sezonach 2003/2004 i 2005/2006.
Podsumowanie [edytuj]
Rozegranych meczów: 232.
Wszystkich zwycięstw FC Barcelona: 94.
Wszystkich zwycięstw Realu Madryt: 87.
Wszystkich goli strzelonych przez graczy FC Barcelona: 399.
Wszystkich goli strzelonych przez graczy Realu Madryt: 383.
Najwyższe zwycięstwo FC Barcelona: 5:0 (sezon 1944/1945)
Najwyższe zwycięstwo Realu Madryt: 11:1 (sezon 1942/1943)
Z FC Barcelona do Realu Madryt [edytuj]
Rozitsky [edytuj]
Piątym zawodnikiem, który bezpośrednio przeszedł z FC Barcelona do Realu Madryt był Rozitsky (W. Rockisky).[24] Polak trafił do stolicy Katalonii w 1911 i zadebiutował w towarzyskim spotkaniu z Universitari F.C. 15 października. Spotkanie zakończyło się rezultatem 2:1. Gole dla Barçy zdobyli C. Wallace i Rodriguez. W Blaugranie spędził niewiele ponad 2 lata. Przez ten czas zdobył 5 bramek (w tym 4 w jednym z meczów o mistrzostwo Katalonii – z Catala F.C.).
Pomocnik, przekwalifikowany z czasem na obrońcę swoje ostatnie spotkanie w barwach Blaugrany rozegrał 10 stycznia 1914. Przeciwnikiem był Real Madryt. Królewscy przegrali u siebie 0:2. Rozitsky opuścił Barcelonę i przeniósł się do Madrytu, stając się zarazem pierwszym polskim piłkarzem Blancos. W owych latach na mapie świata nie widniał taki kraj jak Polska, jednak sam zawodnik deklarował takie pochodzenie, czego dowodem jest wpis na tablicy, na której wymienieni są zagraniczni piłkarze kastylijskiego klubu. Wobec tego sprawa wydaje się być analogiczna jak odnośnie piłkarzy z byłej Jugosławii.[25]
Figo [edytuj]
Luísa Figo do FC Barcelona sprowadził Johan Cruijff, ówczesny trener klubowy. Grał z koszulką z numerem siedem. W pierwszym sezonie gry strzelił 5 bramek w 35 spotkaniach, jednak to było za mało do zdobycia jakiegokolwiek trofeum, przez co trener odszedł. W sezonie 1996/1997 strzelił 4 bramki, a zespół uplasował się na drugiej pozycji w tabeli. W ożywienie piłkarza wprowadził sezon 1999/2000 gdzie w lidze strzelił 16 goli, a dodatkowo pięć w rozgrywkach o Puchar Ligi Mistrzów.
Przed sezonem 2000/2001 odszedł ze stanowiska prezesa klubu Josep Lluis Nuñez, który zostawił klub w kłopotach finansowych. Zwolniony został Louis van Gaal, który nie odniósł spodziewanych wyników z drużyną, w której nie było zbyt dobrych stosunków. Niemal równolegle trwały wybory o fotel prezesa Realu Madryt, gdzie wystartował Florentino Pérez, który chciał pozyskać piłkarza do kastylijskiego klubu. Pérez oznajmił, iż spotkał się z Portugalczykiem i ten wykazał chęć gry na Santiago Bernabéu. Jednak Joan Gaspart temu zaprzeczał, a piłkarz nie dawał oficjalnych wypowiedzi na ten temat. Zarząd FCB sądził, iż chce on wymusić na klubie wyższy kontrakt. Jednak ku zdziwieniu socios, jak i kibiców Azulgrany przeszedł na stronę wroga.
Grupy kibicowskie [edytuj]
Almogàvers [edytuj]
Almogàvers[26] – grupa dopingująca piłkarzy FC Barcelona, jak również reprezentacji Katalonii. Została założona 1 listopada 1989 roku w czasie pucharowego meczu z Anderlechtem Bruksela. Na stadionie zasiada na trybunie północnej. Większość członków tej grupy stanowią Katalończycy, którzy chcieliby, aby Katalonia była niepodległym państwem, a nie – jak obecnie – jedynie autonomią.
W kulminacyjnym momencie działania tej grupy, liczyła ona około 500 członków, jednak ta liczba spadła, i w listopadzie 2006 wyniosła zaledwie 150 osób. Sympatyzują z kibicami klubów: Genoa CFC, San Lorenzo de Almagro Buenos Aires, West Ham United F.C. oraz Celtic F.C.. Ich wrogowie to najbardziej radykalna grupa kibiców Realu Madryt i Espanyolu Barcelona.
Dracs 1991 [edytuj]
Dracs 1991 [27] [28]to grupa kibicowska, powstała 6 stycznia 1991 roku podczas meczu z CD Logrones. Na stadionie zajmowali miejsca na trybunie południowej. Założeniem tej grupy jest nie okazywanie agresji, rozrywki podczas meczu, bez przywiązywania szczególnej uwagi, ale z utrzymaniem katalońskiego patriotyzmu.
Wcześniej grupa ta dopingowała piłkarzy, teraz dopinguje sportowców innych sekcji klubowych, którzy rozgrywają mecze w Palau Blaugrana.[29]
Boixos Nois [edytuj]
Boixos Nois[30] [31] to najbardziej radykalna grupa kibicowska katalońskiego klubu, założona w 1981 roku. Członkowie przychodzą na każdy mecz, a gdy nadarza się okazja, bojkotują obecną sytuację polityczną Hiszpanii, nieproklamującą niepodległości państwa Katalonia.
Ich poglądy są zazwyczaj nacjonalistyczne. Jednak pięć lat później po założeniu tej grupy, utworzyła się dodatkowa formacja Boixos Oi!, zrzeszająca skrajnych fanatyków, nazistów, i ludzi karanych oraz ludzi skrajnie prawicowych. Ich ideologią była perswazja do kibicowania FC Barcelona kibicom innych klubów, drogą przemocy fizycznej. W 2000 roku, gdy prezesem klubu został Joan Gaspart, członkowie grupy zaczęli wchodzić na stadion bezpłatnie. Podczas meczu głównie występują w szalikach z logo klubu i nazwą grupy. Jednak ich zbyt duża radykalność nie zawsze wszystkim odpowiadała – w roku 2000, turysta z Meksyku został zasztyletowany na Camp Nou, ponieważ miał na sobie koszulkę piłkarza Realu Madryt i Reprezentacji Hiszpanii – Raula.
Ich działalność została ograniczona, gdy prezesem klubu został Joan Laporta, który nie ma poglądów radykalnych. W efekcie buntu, grupa ograniczyła swoją obecność do meczów wyjazdowych.
Hymn [edytuj]
Obecny hymn FC Barcelona – Cant del Barça – powstał 27 listopada 1974 z okazji obchodów siedemdziesiątej piątej rocznicy założenia klubu. Muzykę skomponował Manuel Valls Gorina, natomiast słowa napisali: Jaume Picas oraz Josep Maria Espinàs i Massip.
Wcześniej hymnem był utwór napisany przez Capdevilę i Rafaela Folcha. Wtedy wykonawcą podkładu muzycznego był Enric Morera.
Wykonano też hymn z okazji obchodów stulecia. Słowa napisał Ramón Solsona, a pieśń wykonał Antoni Ros-Marbá[32].
Na górę strony | Początek wątku
Rekordy piłkarzy [edytuj]
FC Barcelona od momentu założenia Primera División, czyli od 1929 r. nieprzerwanie gra w najwyższej klasie rozgrywkowej Hiszpanii.
Drużyna z Camp Nou na arenie międzynarodowej startuje nieprzerwanie od 50 lat, czyli od początku powstania europejskich pucharów. Żadna inna drużyna nie może pochwalić się takim osiągnięciem.
FC Barcelona triumfował czterokrotnie w Pucharze Zdobywców Pucharów, jest to rekordem rozgrywek.
Najwięcej bramek dla klubu strzelił Paulino Alcántara (357).
Najwięcej bramek w lidze strzelił dla klubu César Rodríguez Álvarez (195 goli), drugi jest Ladislao Kubala (186), a trzeci Mariano Martín Alonso (112).
Najwięcej bramek w europejskich pucharach zdobył dla klubu Rivaldo (30), drugi jest Evaristo Macedo, a trzeci Patrick Kluivert (26).
Najwięcej spotkań w barwach FC Barcelony rozegrał Migueli (670).
Najwięcej tytułów z Barceloną wywalczył Guillermo Amor (17).
Najwyższa wygrana w historii: FC Barcelona - Gimnàstic Tarragona 18:0 (Puchar Alfonso Macaya), oraz 10:1 z tym samym przeciwnikiem, w lidze w sezonie 1949/1950.
Najwyższa porażka w historii: Athletic Bilbao - FC Barcelona 12:1 (1930/31).
Najmłodszym piłkarzem, który zagrał mecz w barwach pierwszego składu jest Bojan Krkić. Hiszpan miał zaledwie 15,5 roku kiedy zagrał na w meczu towarzyskim z Al-Ahly w Egipcie i strzelił swojego debiutanckiego gola dnia 25 kwietnia 2007 roku. Został też najmłodszym piłkarzem FC Barcelona, który wystąpił w europejskich pucharach.[33]
Kadra drużyny A na sezon 2007/2008 [edytuj]
Nr. Obywatelstwo Imię i nazwisko Rok urodzenia Rok przyjścia Poprzedni klub
Bramkarze
1 Víctor Valdés 1982 2001 wychowanek
25 Albert Jorquera 1979 1994 wychowanek
28 Oier Olazábal Paredes 1989 2007 Real Unión Club Irun
Obrońcy
3 Gabriel Milito 1980 2007 Real Saragossa
4 Rafael Márquez 1979 2003 AS Monaco
5 Carles Puyol (kapitan) 1978 1999 wychowanek
11 Gianluca Zambrotta 1977 2006 Juventus Turyn
16 Sylvinho 1974 2004 Celta Vigo
21 Lilian Thuram 1972 2006 Juventus Turyn
22 Éric Abidal 1979 2007 Olympique Lyon
23 Oleguer 1980 2001 UEA Gramenet
Pomocnicy
6 Xavi (II wicekapitan) 1980 1998 wychowanek
8 Andrés Iniesta 1984 1996 wychowanek
10 Ronaldinho (I wicekapitan) 1980 2003 Paris Saint-Germain
15 Edmílson 1976 2004 Olympique Lyon
17 Giovanni dos Santos 1989 2006 CF Monterrey
19 Lionel Messi 1987 2000 Newell's Old Boys
20 Deco 1977 2004 FC Porto
24 Yaya Touré 1983 2007 AS Monaco
26 Marc Crosas 1988 2007 wychowanek
Napastnicy
7 Eiður Guðjohnsen 1978 2006 Chelsea F.C.
9 Samuel Eto'o 1981 2004 RCD Mallorca
14 Thierry Henry 1977 2007 Arsenal F.C.
18 Santiago Ezquerro 1976 2005 Athletic Bilbao
27 Bojan Krkić 1990 2001 wychowanek
Trener
Frank Rijkaard 1962 2003 Sparta Rotterdam
Nr. Kraj urodzenia Gracz Rok przyjścia Poprzedni klub
Zawodnicy Barçy B, powoływani na mecze towarzyskie oraz spotkania Pucharu Katalonii itp:
? Jesus Olmo Lozano 2006 wychowanek
27 Jordi Gómez Garcia 2005 wychowanek
30 Lluis Sastre Reus 2002 wychowanek
? Oriol Riera 2003 wychowanek
Transfery na sezon 2007/2008 [edytuj]
Zawodnicy kupieni:
Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj
Yaya Touré Pomocnik 9 mln euro AS Monaco
Thierry Henry Napastnik 24 mln euro Arsenal F.C.
Éric Abidal Obrońca 15 mln Euro Olympique Lyon
Gabriel Milito Obrońca 17 mln euro Real Saragossa
Odeszli na zasadzie wolnego transferu:
Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj
Javier Saviola Napastnik Wolny transfer Real Madryt
Giovanni van Bronckhorst Obrońca Wolny transfer Feyenoord Rotterdam
Zawodnicy sprzedani:
Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj
Ludovic Giuly Pomocnik, Napastnik 3.2 mln euro AS Roma
Maxi López Napastnik 2 mln euro FK Moskwa
Juliano Belletti Obrońca 5.5 mln euro Chelsea F.C.
[34]
Sztab szkoleniowy [edytuj]
Pierwszy trener: Frank Rijkaard
Drugi trener: Johan Neeskens
Trzeci trener: Eusebio Sacristán
Trener FC Barcelona B: Josep Guardiola
Władze klubu [edytuj]
Prezes: Joan Laporta i Estruch
Pierwszy wiceprezes: Albert Vicens y Rahola
Wiceprezesi:
Alfons Godall y Martínez
Marc Ingla y Mas
Ferran Soriano i Compte
Sekretarz i rzecznik prasowy: Xavier Cambra y Vergés
Skarbnik: Jaume Ferrer y Graupera
Członkowie:
Joan Boix y Sans
Alfonso Castro y Sousa
Josep Cubells y Ribé
Joan Franquesa y Cabanas
Evarist Murtra y de Anta
Albert Perrín y Calvet
Antoni Rovira y Monjo
Josep Lluís Vilaseca y Requena
Clàudia Vives-Fierro y Planas
Rafael Yuste y Abel
Indywidualne sukcesy piłkarzy [edytuj]
Mistrzowie Świata [edytuj]
Diego Maradona – Meksyk 1986
Romario – USA 1994
Ronaldo – USA 1994, Korea i Japonia 2002
Laurent Blanc – Francja 1998
Emmanuel Petit – Francja 1998
Lilian Thuram – Francja 1998
Thierry Henry – Francja 1998
Christophe Dugarry – Francja 1998
Rivaldo – Korea i Japonia 2002
Edmilson – Korea i Japonia 2002
Ronaldinho – Korea i Japonia 2002
Juliano Belletti – Korea i Japonia 2002
Gianluca Zambrotta – Niemcy 2006
Laureaci Złotej Piłki [edytuj]
Luis Suárez - 1960
Johan Cruijff - 1973
Allan Simonsen - 1977
Christo Stoiczkow - 1994
Ronaldo - 1997 i 2002
Rivaldo - 1999
Luís Figo - 2000
Ronaldinho - 2005
Nagrody dla Piłkarza Roku FIFA [edytuj]
Romário - 1994
Ronaldo - 1996, 1997, 2002
Rivaldo - 1999
Luís Figo - 2001
Ronaldinho - 2004, 2005
Zdobywcy Trofeo Pichichi [edytuj]
Mariano Martín (1942/1943 – 32 bramki)
César Rodríguez (1948/1949 – 28 bramek)
Cayetano Ré (1964/1965 – 25 bramek)
Carles Rexach (1970/1971 – 17 bramek)
Hans Krankl (1978/1979 – 29 bramek)
Quini (1980/1981 – 20 bramek, 1981/1982 – 26 bramek)
Romário (1993/1994 – 30 bramek)
Ronaldo (1996/1997 – 34 bramki)
Samuel Eto'o (2005/2006 – 26 bramek)
Zdobywcy Trofeo Zamora [edytuj]
Velasco (1947/1948 – średnia wpuszczonych bramek na mecz: 1,19)
Antonio Ramallets (1951/1952 – 1,42; 1955/1956 – 0,82; 1956/1957 – 1,20; 1958/1959 – 0,82; 1959/1960 – 0,88)
José Manuel Pesudo (1965/1966 – 0,68)
Salvador Sadurni (1968/1969 – 0,60; 1973/1974 – 0,73; 1974/1975 – 0,79)
Pedro María Artola (1977/1978 – 0,82)
Francisco Javier Urruti (1983/1984 – 0,78)
Andoni Zubizarreta (1986/1987 – 0,67)
Víctor Valdés (2004/2005 – 0,71)
Piłkarze FIFA 100 [edytuj]
Johan Cruijff
Edgar Davids
Luís Figo
Gheorghe Hagi
Thierry Henry
Patrick Kluivert
Michael Laudrup
Gary Lineker
Luis Enrique
Diego Maradona
Johan Neeskens
Rüştü Reçber
Rivaldo
Romário
Ronaldinho
Ronaldo
Javier Saviola
Christo Stoiczkow
Lilian Thuram
Stadiony [edytuj]
Velodromo de la Bonanova [edytuj]
Velodromo de la Bonanova to pierwsze boisko piłkarskie, na którym swoje pierwsze mecze rozegrał FC Barcelona, w tym przegrany z Anglikami 0:1. Niestety, drużyna nie miała go wykupionego na własność, a przez to musiała je dzielić innej drużynie z tego regionu hiszpańskiego – El Catala. Poza tym murawa boiska była bardzo nierówna, i trudno było piłkarzom zaprezentować pełnię swoich umiejętności.
The Hotel Casanovas Ground [edytuj]
Po meczu sparingowym z miejscową drużyną El Catala dnia 25 grudnia 1899, zarząd zdecydował, iż nie mogą grać na jednym boisku dwie drużyny. Dlatego też władze zdecydowały się na dzierżawę stadionu nieopodal hotelu w Barcelonie, Casanovas. Pierwszym meczem jakie rozegrano na tym obiekcie były pierwsze, historyczne derby Katalonii z drużyną Sociedad Española de Futbol, dzisiaj znaną jako Espanyol. Je
henry2235 30/09/2007 15:26:56 [Powrót] Komentuj
